En toen was ik moeder….. mijn eigen IK was plots een vage schim. Ik keek naar mijn kinderen en wist instinctief wat ik moest doen, voelde ze aan, daar was niets mis mee. De aardverschuiving lag in het feit dat ik volledig mezelf was verloren en alleen nog moeder was.

Daar hebben we allemaal heel veel profijt van gehad. Mijn manier van doen ging moeiteloos, zonder denken, met aanvoelen, observeren en inleven. Gaandeweg kwam ik mezelf weer tegen.

De weg naar bewust mezelf zijn waarin mijn moeder-zijn een grote rol speelt, beschrijf ik in dit blog. Mijn kinderen zijn gelukkige en zelfverzekerde jong volwassenen die dicht bij hun gevoel staan. Ze zijn mijn spiegel en ik kijk graag in ze!