Een mes snijdt langzaam door het zachte vlees.

Het bloed vindt haar weg naar buiten, 

het druppelt tot het gutst

en het vloeit rijkelijk over de tafel

naar beneden.

Ze voelt het niet meer.

Weg is haar vrees.

Weg het heden.

Ze boent de tafel met kracht.

Het roodgekleurde water lacht

een trage glimlach.

Ze had te lang gewacht.

Nu staat ze quitte met het verleden.

Bloemen in het wit.

Haar huid licht.

Haar morgen is haar ontnomen 

door haar eigen daad.

De kist is dicht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *