Gevoelens die geen woorden kennen,

vloeien door me heen. 

Het was te groot voor mij alleen. 

Het wonder dat zo hulpeloos 

van mij afhankelijk was, 

trok de navelstreng om mij heen. 

Ik was niet langer meer alleen. 

In het verlengde van mij 

zou altijd meer zijn. 

Ik was oneindig geworden 

en dat gevoel was naast

onmetelijk fijn ook

een gewicht dat ik even 

niet kon dragen. 

Ik moest zorgen voor 

de vleugels en de grond. 

Een liefde zo groot,

dat ik ook kon loslaten. 

Een liefde die daarvoor 

nog niet bestond.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *