Grijs in gedachten 

en grijs in daden, 

ze heeft geen idee 

of ze in zwart of wit 

zal kunnen aarden.

Ze neemt haar sluier van onwetendheid mee,

al weet ze niet waarheen.

Ze hunkert naar openheid, 

de weelde van geliefd zijn, 

maar zij is gesloten en alleen.

Naast de mensen loopt zij, 

op een plek die niemand ziet. 

Ze reikt naar de teugels, 

maar pakt ze niet.

Ginds zal ze gaan, vervaagd in de tijd.

Vergeten, alsof zij nooit heeft bestaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *