In mijn droom ren ik weg 

en schreeuw ik een stilte 

waar ik bang voor ben. 

Mijn stem is gesmoord, 

niemand die me ziet, 

niemand die me hoort.

Ik dwaal rond in mijn oude schoolgebouw. 

Ik ben de weg kwijt 

en ik heb het koud. 

Ik moet nog één tentamen halen, 

anders pakken ze mijn allang behaalde diploma af. 

Maar ik blijf maar

door het voor mij onbekende schoolgebouw dwalen.

Uiteindelijk wordt het niet opgelost.

Mensen om mij heen zijn bekend, 

maar er is niemand die ik herken. 

Ik kom te laat, ik ren en roep, 

maar niemand hoort mijn stem. 

Eindelijk stopt mijn droom

om de volgende nacht in een iets andere vorm,

maar met dezelfde kern terug te keren

als een niets aflatende storm.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *