Zweven over heel mijn leven, 

een aai, een knuffel, 

een omhelzing 

zou ik mezelf 

her en der geven. 

Een traan welt op 

als ik denk aan de keren dat ik alleen was, 

huilde of het leven niet begreep. 

Kon ik toen maar 

bij mezelf zijn, 

toen ik klein was 

en zo alleen. 

Kon ik mijn tranen 

maar drogen 

voor mijn kleine ik.

Kon ik haar maar zeggen hoe dapper ze is 

en hoe goed ze het doet. 

Maar ik ben niet bij haar. 

Ik ben zo ver weg. 

En dat is wat me raakt. 

Ze is alleen 

en weet nog zoveel niet. Het punt 

waar ze gelukkig wordt, 

is nog zo ver weg. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *