Mijn wortels meedogenloos losgetrokken uit een onstabiel bestaan.

Maar desalniettemin mijn thuis.

Ik voelde me verdrietig, maar niet boos.

Ik voelde me verlaten en alleen staan.

Ik voelde me nergens meer thuis.

De dagen werden maanden, werden

jaren, werden meer dan tijd alleen.

Alsof ik mezelf niet kon verdragen.

Werden stukjes leven overgeslagen.

Ik voelde me bang en alleen.

Als de bodem je wordt ontnomen,

blijft het leven een gevecht.

Je wilt ergens komen, maar

Je voelt je onthecht.

Iedere keer wil je het bijna geloven,

want het lijkt zo echt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *