Over licht groene velden 

ver onder de felle zon 

dwaal ik met een madelief 

in mijn hand. 

Groter dan dit gevoel 

ken ik het leven niet. 

In dit intens mooie land 

lijkt het even niet 

dat er wolken zijn. 

Donker grijs en ondoordringbaar. 

Ik loop een stukje door. 

Ik negeer de regen niet.

Dat ik nog even niet hoeft te zijn

waar ik bang voor ben. 

Daar waar de hoop niet bestaat 

en het licht wordt verslagen. 

Daar waar ik mezelf niet ken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *