Twee stappen omhoog.

Ik zie de wereld draaien,

ze is niet eens zo groot.

In mijn zucht naar licht

en stilte, kijkt de hemel

rustig toe. Ze schenkt

haar gezicht, maar ik weet 

niet hoe.

Mijn armen grijpen 

naar waar mijn denken zwijgt.

Mijn hoofd in de lucht, mijn

voeten op de grond, mijn

mond vormt woorden 

die ik nog niet begrijp.

Antwoorden zitten verstopt

in kleine dingen,

zo goed dat ik ze niet allemaal

zal vinden.

Groot als de ruimte 

is mijn onwetendheid.

Ik reik naar de hemel,

en wacht op het einde

van mijn stille strijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *