Voor even leek het een heel leven,

achtergelaten, kapot geslagen, 

alleen en verlaten. 

Voorbij alle redelijkheid, 

nergens een einde, 

nergens veiligheid, 

het moment lijkt zo wijd, 

een eeuwigheid.   

Als dan het moment komt 

dat het veilig is, 

dat het over is, 

dat het leven haar warmte 

en vertrouwen weer geeft. 

Ben je nog lang in gedachten 

in het gemis van de 

zo vertrouwde geborgenheid. 

Het is of je daar nog leeft. 

In de brokken die je leven heeft gekregen,

is het moeilijk bouwen. 

Je mist het niet te hoeven afwegen, 

het gelukkig zijn zonder angst te kennen,

je bent hier en dat is een zegen, 

maar toch,

je wordt iedere seconde achterna gezeten, 

het heet nog steeds leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *