Van de week schreef ik het volgende naar mijn zusje:

Lieve San,

Eindelijk begrijp ik waar mijn niet-serieuze houding vandaan komt, die ik regelmatig aanneem. Ik ben bang om te falen en als mensen mij niet serieus nemen, kan ik in mijn ogen niet falen. Daaruit vloeit voort dat ik als ik iets ‘fout’ doe om mij heen zoek naar een ‘schuldige’, als ik het maar niet ben. Dat laatste vind ik heel vervelend, maar het is mijn eerste natuur.

Ik weet ook waar het vandaan komt, uit dezelfde bron waardoor jij nu ook even de weg kwijt bent. Ons verleden, onze opvoeding, onze moeder.

Zij werd furieus als we faalden of iets verkeerd deden. Ik was zo bang om iets verkeerd te doen. In die tijd liep ik alleen maar op mijn tenen. Deed voor 1000% mijn best voor alles en nog kon ze zomaar uit haar dak gaan en om haar heen slaan.

Weet je nog lieve zus, het beeldje waarvan het handje zwaaide? Iemand had haar dure beeldje laten vallen en het losse handje er weer voorzichtig opgelegd. We werden geroepen en moesten met z’n drieën naast elkaar staan. Niemand biechtte het op. Het angstzweet brak mij uit. Ik hoopte zo dat degene die het had gedaan het toe zou geven. Ik was zo bang voor haar straf.

Jij was het. Je was gaan dansen toen iedereen er niet was en je zei: “Opeens zwaaide het mannetje naar mij”. Je kreeg straf.

Ik eindigde mijn bericht naar jou dat ik niet precies wist waarom ik dit met jou deelde. Jij was er blij mee. Je hebt er een hekel aan als ik alles heel licht opvat en een beetje de clown speel. Nu begreep je hoe dit kwam.

Na mijn tijd daar, zocht ik hopeloos naar wie ik was. Wat hoorde bij mij. Ik leerde mezelf andere gedragingen aan om mijn angst te beheersen. Ik verliet mijn streven om alles goed te doen, want ik faalde in mijn ogen keer op keer. Als niemand iets van mij verwachtte, kon ik ook niet falen, was het nooit echt mijn schuld.

Nu ik dat besef, moet ik er iets mee. Ben ik dat wel? Hoe is het om wel gewoon verantwoording te nemen? De angst van toen, steekt haar kop weer op. Ik had het niet achter me gelaten, ik had alleen maar overleefd, net als jij❤️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *