Als ik bloemen krijg van mijn lief, zijn ze geplukt of digitaal. En zo vind ik ze het mooist. Niet alleen omdat ik van bloemen in het wild houd, maar ook omdat op dat moment hij aan mij denkt. Gewoon tussen zijn natuurklussen door, een momentje bij mij. 

Het veld seizoen is weer begonnen, dus hij is weer veel op pad. Hier ligt zijn hart, tussen de struiken, in de modder en achter vlinders aan. Ik zie hem dan weinig, maar ik weet dat hij geniet, dus doe ik dat ook.

Ik heb van hem geleerd de kleine dingen te zien en ervan te genieten. Zo zag ik een vrouwtjes eend rennen door de tuinen van de buren, kwakend voor haar leven leek het. Drie mannetjes eenden renden achter haar aan, de ene tuin in en de andere weer uit. Ik moest zo lachen, sorry mannen, ze heeft geen zin vandaag.

Natuurlijk doe je het altijd zelf, gelukkig voelen, maar wat ben ik dankbaar voor de mensen op mijn pad. Ze gaven zonder te weten aanwijzingen om de stilte in mezelf te vinden en haar te waarderen. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *