We wandelen langs de vijver als ik het meerkoetje met een grote, lange tak in de weer zie.

Mensen maken zich hard voor hun waarheid en dat bewonder ik. Ze kunnen er met hart en ziel mee bezig zijn, ik kan dat niet. Ik voel wat ik voel en hoef daar geen bewijzen voor te hebben of argumenten. Naïef natuurlijk, maar zo is het. Er zijn zeker mensen nodig die hun stem laten gelden, maar ik ben dat niet. Ik houd me bezig met wat ik op dat moment zie, hoor of voel. Dus, de meerkoet.

Hij was druk bezig zijn te grote aanwinst voor zijn nestje achter zich aan te trekken, zwemmend naar de overkant. Ik bleef gefascineerd kijken. Bij het riet aangekomen waarachter zijn nest in wording lag, worstelde hij stil met zijn tak. Ik was benieuwd of het hem zou lukken, maar twee paar hondenogen keken me verlangend aan. Zij waren ondertussen uitgesnuffeld, dus waarom liepen we niet door?

Dus we liepen weer door. Op de terugweg was het beestje weer aan deze kant van de vijver, hij zwom doelbewust rond. De tak dreef bij het riet aan de overkant.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *