Mijn moeder stierf toen ze 48 was. Ik was net bevallen van mijn tweede kind. Ze werd ziek toen ze 47 was, zo oud ben ik nu. Haar moeder stierf aan dezelfde soort kanker toen zij 54 was. Er gaat wel eens door me heen of de dood mij ook zo vroeg komt halen.

Jarenlang had ik daar vrede mee. Ik wilde niet zo oud worden dat ik met pijn, eenzaam en behoeftig zou sterven. Maar als je dertig bent, is dat makkelijk gezegd.

Mijn leven nu, is mooi. Ik heb mijn kern gevonden. De paar rauwe randjes zijn voor de komende jaren om nog te omarmen, voor de rest ben ik blij met wie ik ben en wat ik denk, in de meeste gevallen. Nooit gedacht dat dit moment zou komen. Eenzaamheid, verdriet en angst waren zo lang bij me.

Voor ze stierf, kreeg ik dit tegeltje van haar. Ik was 28 en kon de woorden niet op waarde schatten. Een verhaaltje over God. Toch koesterde ik het, ik had het van haar gekregen.

Nu ik het tegeltje weer tegenkom tussen alle spulletjes van toen, begrijp ik weer een stukje meer. Zowel van haar als het leven en als moeder. 

Als moeder zijn we samen gelijkwaardig, al was zij heel anders dan ik en gaf zij andere dingen aan mij. Ik geloof nog steeds dat zij niet anders kon en zoals zij het zelf zei op haar sterfbed, dat het altijd goed was bedoeld.

Ik wens hetzelfde voor mijn kinderen. Ik leg de namen van mijn kinderen in uw handen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *