Nooit eerder gaf ik een vierde les. Vorig jaar kreeg ik deze klas als een derde, wat ik ook nog nooit eerder had gehad. Ik vond het spannend, maar als snel alleen maar leuk. Ik merkte dat je met bovenbouw leerlingen eerder een band opbouwt. Ze zien je als een soort mentor of coach en met de correcte afstand, worden het maatjes. Heel anders dan in de onderbouw, waar ik juf ben en een soort tweede moeder.

Het examen komt dichter bij. We hebben er samen naar toe gewerkt. We hebben gelachen, gemopperd, gepraat en hard geoefend. Van veel ben ik zeker dat ze het halen. Van een enkeling hoop ik dat hij of zij nog goed oefent en daarna duim ik. Na de vakantie zijn de lessen niet meer verplicht, maar via Teams krijg ik al de hele vakantie berichtjes dat ze toch komen. Ze missen de klas nu al, maar ze hebben zo een zin in de weide wereld.

Nooit gedacht dat ik me zo kon hechten aan een klas waarvan ik geen mentor ben. Ze vertellen me hun dingetjes waarvan ze verdriet hebben, waar ze om moet lachen, waar ze zich eenzaam of rot door voelen en wat hun dromen zijn. Net stuurde een meisje een foto, ze was geopereerd aan haar oren. Voor de vakantie zei ze dat ze dat zou laten doen. Ik vroeg haar waarom: “Je bent zo mooi!”. Toen bond ze haar haren bijeen en liet haar ‘flaporen’ zien. “Ach meis, het is me nog nooit opgevallen.” zei ik haar, maar voor haar was het een zwaar iets. Ze is vaak gepest om haar oren, ze heeft haar haren altijd los, vanwege haar oren. Haar ogen stralen altijd, maar nu ze weet dat ze wordt geopereerd, stralen ze nog meer.

Ze stuurde me net een foto, haar haren opgestoken en prachtige oren. Ik glimlachte naar haar foto. Ze heeft grootse plannen voor haar toekomst, een origineel idee dat ze vast van plan is uit te voeren. Ik hoop dat het haar lukt, als ze maar blijft stralen, want met of zonder flaporen is ze mooi zoals ze is.

Twee jaar heb ik een stukje meegewandeld, straks wandelen ze weer met anderen mee. Een ander meisje uit die klas vertelde me een paar weken geleden, haar plannen. Het paste zo goed bij haar, ook haar ogen lichtte op toen ze erover vertelde. “U blijft toch nog wel een paar jaar hier werken, toch?” Vroeg ze me peilend aankijkend. Ik zei haar dat ik dat wel van plan was. “Mooi, dan kom ik langs om te laten zien dat het gelukt is!” Voor mij zijn ze al geslaagd, allemaal, gewoon om wie ze zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *