Oké, soms rammelt mijn fundament en heeft mijn basis het nodig dat ik een stapje terug doe om alles weer goed te kunnen overzien.

Vanmiddag had ik de endocrinoloog aan de telefoon. Een aantal waardes doorgesproken en nieuwe afspraken gemaakt. Terloops vroeg ze of ik al wist wanneer ik mijn vaccinatie zou krijgen. “Nee”, zei ik, “en dat ga ik ook niet doen.” Mijn ‘endo’ is een lieverd, we lachen vaak als we elkaar spreken en zij laat mij met mijn ideeën en gevoelens altijd in mijn waarde. Ook nu. Ze legt rustig uit dat ik niet meer risico heb om het te krijgen, maar waarschijnlijk wel zieker wordt, omdat mijn lichaam niet terug kan vechten zonder bijnieren, dus dat ik heel goed op moet letten dat ik op tijd bijslik en genoeg bijslik als ik het krijg.

Ik geef aan dat ik de hele winter nog niet ziek ben geweest en me geen zorgen maak. Ik voel mijn lichaam na zes jaar patiënt te zijn, goed aan.

Een uurtje later wandel ik met mijn zoon en de hondjes heerlijk in de zon. Ik vertel hem enthousiast dat alles goed gaat en dat ik wat te veel testosteron aanmaak sinds ik Dhea slik en dat ik een lagere dosis moet nemen. Ik spring een beetje om hem heen en zeg buiten adem rakend dat ik niet hoop dat een lagere dosis ervoor zorgt dat ik weer minder energie krijg. Ik heb per slot van rekening geen enkele bijwerking die ze opnoemde.

Zoonlief vertelde over zijn toekomstplannen, waardoor ik nog meer ging springen en nog meer naar ademhapte en toen kaartte hij het aan.

“Mam weet je zeker dat je je niet laat vaccineren?” Vroeg hij rustig. Hij paste het tempo aan naar die van mij, zodat we weer naast elkaar liepen en mijn naar ademhappen minder werd.

Ik realiseerde niet dat mijn beslissing hem soms bang maakte. Hij probeerde met argumenten mij over te halen, maar daar ben ik niet gevoelig voor. De rede is uitgeschakeld bij mij als mijn gevoel het overneemt. Ik lees er ook niet meer over, het was voor mij al afgedaan, ik neem geen prik.

Maar ik had niet gedacht aan gevoelens die dat teweeg bracht bij mijn kinderen. Ik wil niet dat zij zich zorgen om mij maken en bang zijn. Daar ben ik dan wel weer gevoelig voor. Dus zit ik met een dilemma.

Ik praat vanavond met Bart. Hij heeft mij nooit laten merken wat hij vindt van mijn besluit. Hij is nuchter, een wetenschapper (naast ecoloog is hij ook scheikundige) Hij beslist op basis van feiten. Hij is mijn rots als ik rond dobber. Ik weet dat hij me nooit zou overhalen of mijn mening of beslissing zou afkeuren.

Als ik strand, reikt hij een hand. Dan lopen we samen door het zand en dan komen mijn gedachten weer tot stand. Hij weet beter dan ikzelf hoe ik dobber als ik alleen maar voel.

Dan brengt hij de feiten in balans met mijn gevoel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *