Ik had het vooral in het begin, later ook nog wel en zelfs nu heb ik het nog weleens, een verdrietig gevoel bij het uitzwaaien van mijn kinderen.

Toen ik net gescheiden was en ik mijn kinderen uit zwaaide als ze op hun fietsjes naar hun vader reden, biggelden er tranen over mijn wangen. Ze zagen het niet, want ik zwaaide en lachte uitbundig. Ik wachtte tot ze de hoek om waren en daarna huilde ik zodra ik de deur achter me sloot.

Hun vader woonde één minuut fietsen bij mij vandaan, maar toch. Ik zou ze bijna een week niet zien, voordat ze weer een week bij mij zouden zijn. Tien hele jaren was ik altijd bij hen. Ik wist dat ze het fijn hadden bij hun vader, maar ik miste hen enorm.

Al snel kwam mijn zoon gewoon weer iedere middag na school naar mij. De werkdagen van zijn vader waren langer dan die van mij, dus hij was bij mij tot etenstijd. Ook in de ochtend kwam hij al gauw in de week van zijn vader nadat de wekker was gegaan, naar mij toe gefietst. Zijn vader was al naar zijn werk en ik kon met hem ontbijten alvorens ik naar mijn werk ging.

Hij had het nodig vaker bij mij te zijn en ik ook. Ik heb hem nooit gevraagd, maar hij wist dat hij altijd mocht komen. Mijn dochter ging meer haar eigen gang en was alleen bij mij als het mijn week was. Ze had haar vriendinnen en haar huiswerk en haar dansen, ze ging lekker haar eigen gang.

Nu ze twintig is en ze haar broer net terugbrengt van een bezoek aan hun vader en we hier aan de koffie zitten, zegt ze me het altijd een beetje moeilijk te vinden om hier weg te gaan. Ze voelt zich zo thuis. 

Ik slik een brok weg. Ze was altijd onafhankelijker van mij, ging haar eigen gangetje. Nu is ze ineens zo kwetsbaar, zo dichtbij. Ik neem haar in mijn armen en zeg haar dat ze altijd weer terugkomt. 

Ik zwaai haar uit als ze wegrijdt. Zelfs als baby had ze minder de behoefte bij me te zitten of te liggen dan mijn zoon. Ze is mijn eerste en ik houd zielsveel van haar. Haar woorden hebben me meer geraakt dan ik dacht. Ik droog stil mijn tranen, want ze komt weer terug❤️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *