Hoofd en buik proberen me al de hele week iets te vertellen. Ik sta in de mist, ik hoor het wel, maar zie niets. Ik voel het wel, maar weet niet waarom.

Soms gaan deuren open, zonder dat je weet dat de deur openstaat. Soms sta je lang voor een dichte deur en je ziet een opening die er niet is. 

Leven is een mysterie als je niet kan laten doordringen wat je voelt. Als je niet weet wat je voelt, als je niet vertrouwt op je gevoel. Soms stap je door een kier en geeft de drempel je net genoeg zicht.

Loop je door of blijf je staan? Mag je van gebaande paden afwijken van jezelf? Mag je gewoon gaan? De eerste stap kan in het moeras zijn, naar nog meer twijfel en zoeken. Het kan ook een stap naar jezelf zijn. Als jij dat toelaat. 

Ik zweef soms in gebieden die ik niet ken. Soms weet ik het en soms niet. Kies ik zelf voor de waas, de afstand of houd ik het in stand? Het is wat ik ken, vertrouwd. Ik heb soms niet het idee dat ik kan kiezen, dat ik vastzit en wordt opgenomen in de mist. 

Daar ben ik nu. Zonder een speciaal gevoel. Alleen mijn buik en hoofd geven aan dat het anders is dan anders. Ik wacht af.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *