Het is echt zo, je bent zo blij als je droevigste kind. Iedere keer ervaar ik dat weer. Ik voel me intens gelukkig en verbonden. Beide kinderen zijn waar ze willen zijn en zijn blij. De vrede die ik miste toen ik jonger was, is er nu in overvloed. Het is echt zo dat ik ze liever dichtbij heb, maar als zij gelukkig zijn, dan heb ik er net zoveel vrede mee als ze ver weg zijn. 

De vrijheid om te doen wat ik wil en dat ik ook in mijn gedachten geen zorgen vind, ervaar ik al heel lang. Toen ze klein waren, had ik geen moment voor mezelf en als ze sliepen, was ik in gedachten aan het zorgen. Ik kon niet goed maat houden. Mijn liefde liep over voor hen en ik deed mezelf te kort. 

Zelfliefde is nodig om liefde te kunnen geven. Ik raakte leeg en mezelf kwijt. Het moeder zijn slokte me op. Ik kon ook niet minder geven dan ik deed, maar er was geen ruimte meer voor mij.

Toen werden ze ouder en zelfstandiger. Beetje bij beetje liet ik het touw vieren en liet ik los. Ze hadden me voor mijn gevoel niet meer bij iedere stap nodig. Dat loslaten vond ik lastig, maar het luchtte mij ook op. Langzaam vond ik mezelf terug.

Ik was veranderd. Ik moest mezelf weer leren kennen. Ik was gegroeid en ik paste niet meer in het leven dat ik had gecreëerd.

Het was tijd voor een nieuw begin. Negen jaar geleden begon mijn leven als degene die ik werkelijk was. Het is misschien een vreemde gedachte, maar de ziekte die ik twee jaar later kreeg, was voor mijn gevoel het laatste van die intensieve periode dat uit mij moest glijden.

Cushing is een ziekte waarin de stress hormoon centraal staat. En de eerste 38 jaar van mijn leven waren behoorlijk stressvol.

Ik volgde mijn lichaam, ze nam het over. Ik had er niets meer over te zeggen. Ik kon heel weinig en alles kostte te veel energie. Ik gaf me over.

Op het moment dat ik me het rotst moet hebben gevoeld, voelde ik mij vrediger dan ooit. Ik gaf me over aan mezelf. Alles wat ik had opgebouwd om te overleven en waarvan ik dacht dat ik dit was, viel om, loste op en verdween.

Dankbaar voor het leven dat me altijd op het juiste moment alles heeft gegeven, besefte ik toen. Dat alles wat gebeurt, een handreiking is om bij jezelf te komen. Eenmaal daar, kun je doordringen tot de kern, tot de vrede die er altijd al borrelde in jou. 

Ik ben er niet altijd, daarvoor ben ik te emotioneel. Maar op de achtergrond voel ik altijd de stilte waar ik vandaan kom en wie ik ben.

Daarom kan ik mijn kinderen laten waar ze zijn en genieten van alle stappen die ze nemen, of dat nu ver weg is of dichtbij❤️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *