Hij zag de hondjes en waggelde met een blije glimlach op hen af. Hij zei:”Miauw” en probeerde Zaza te aaien. Ik denk dat hij net kon lopen, want zijn moeder bleef hem met haar hand in de lucht boven zijn kleine schouders begeleiden. 

Toen hij door een plasje liep naar Zaza toe, werd hij afgeleid door spetters van het lopen door het water. Je zag aan zijn oogjes die oplichtte dat hij iets mooiers had gevonden.

Hij keerde zich om en liep nog een keer door de plas en nog een keer en steeds stampte hij een beetje harder. Tot hij bukte en er met zijn handjes in wilde slaan. Toen trok zijn moeder hem uit de plas.

Het deed me denken aan de keer dat mijn zoon de plas had ontdekt. Die blik in zijn oogjes, ben ik nooit vergeten. Hij stampte en schaterde en ineens zat hij in de plas met zijn handjes in het water te slaan. Hij was zo blij.

Het kleine stukje naar huis had hij wel door dat het niet lekker liep zo’n natte broek. Misschien dat je daarom de volgende keer in de plas alleen bleef staan stampen en het zitten vergat­čśë

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *