Toen ik net gescheiden was, droomde ik een paar keer dat ik kon vliegen. Ik begreep in mijn droom niet waarom anderen niet gewoon opstegen en heerlijk rondzweefden. 

Het is bij die paar dromen gebleven. Ergens begrijp ik dat wel. Ik voelde me destijds vrij. Ik kon mezelf weer ontdekken en genoot van iedere stap die ik zette. Nooit eerder en nooit meer daarna heb ik me zo vrij gevoeld. Ik wist niet dat ik dat miste of nodig had, maar ik wende aan het gevoel dat bij me bleef.

Mijn leven daarna was niet altijd makkelijk door mijn ziekte, maar in mijn hoofd bleef ik zweven. Ik voelde me herboren en ontdekte steeds meer van mezelf. Ondertussen was ik niet meer alleen maar een samen. 

Ik merkte dat ik mezelf bleef en in dit samenzijn veel rust voelde. De angst voor daarbuiten was ik verloren. Ik had zelf ontdekt dat de wereld buiten net als binnen kon zijn als ik vrede had met mezelf. Dit gevoel is er nog altijd.

Ik leef mijn kinderen zo voor. Alles op je pad is een kans om te groeien, te genieten en om te omarmen. Mijn spoken zijn verdwenen, mijn dromen waarin ik vlieg ook. Het zal zo moeten zijn­čśë 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *