Vanmiddag tijdens het wandelen en toen Zaza weer eens een sprintje trok naar iets waarvan ze dacht dat het een kat of hond was, babbelde ik vrolijk tegen Bart. 

We zijn ondertussen gewend dat Zaaz een oud omaatje wordt met bijbehorende trekjes, dus we lieten haar lekker gaan. Ik was druk bezig met de dag doornemen en alles wat me ter plekke nog meer te binnen schoot te ventileren tegen Bart. 

Ik zei tegen hem dat ik de mensen die we tegenkomen erg lief vind of dat ze anders extreem beleefd zijn. Ik was tot die gedachte gekomen, doordat ik weer eens rondliep in een ‘vreemd’ gewaad. 

Dat doe ik al jaren als ik wandel. Ik heb mijn thuis- outfit altijd aan. Dat kan verschillen tussen een joggingpak-achtig geheel en een beetje Oosters uitziend gewaad. Alles wat lekker zit, trek ik aan. Pas als ik buiten sta, denk ik weleens, ‘Mmm dat ziet er weer bijzonder uit.’

Ook vanmiddag dus.  “Zullen mensen nooit denken daar heb je dat mens weer met haar vreemde outfit?” Vroeg ik Bart. “Of zal het niet zo opvallen wat ik draag?” Overpeinsde ik zonder dat ik een antwoord verwachtte. “Dus mensen zijn of erg beleefd of gewoon lief.” Concludeerde ik. Eerlijk gezegd weet ik niet meer wat Bart antwoordde, waarschijnlijk iets van, ‘maakt het uit?’

Ondertussen sprintte Zaaz weer achter iets aan wat ze voor kat aanzag. Ik was weer tevreden en Bart… tja ik denk hij ook. Hij pakte mijn hand en we staken over.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *