Dronken mensen en kleine kinderen spreken altijd de waarheid, zei ze altijd laat op de avond. Ik begreep nooit waarom ze het zei, maar ik kon de aandacht die ik dan kreeg waarderen. 

Ze sprak lang en aan één stuk door. Ik begreep er niet alles van, maar ze hield me vast en praatte alleen tegen mij. Ik voelde me belangrijk en zo dichtbij, was ik niet vaak. Ze had het over het leven, de waarden, de principes en ik geloof ook over verdriet en dat alles voorbij gaat. Ze leek tegen mij te praten, maar dat deed ze eigenlijk niet.

Ze stak een zoveelste sigaret op en haar adem verried de wijn. Ik vond het stinken, maar nu nog geeft het me dat gevoel van toen. Ze aaide me en sprak vriendelijk langs me heen.

Tot mijn nek te stijf werd om onder haar arm te blijven zitten, stond ik op. Wenste haar in haar geraas welterusten en genoot van haar omhelzing. Ik liep naar mijn kamer, zij praatte door.

Als de muziek klinkt

en het is wat koeler op straat,

de wijn na de koffie op tafel staat,

stralen mijn ogen en mijn hart zingt.

We slenteren samen

door de straten van een Romaanse stad.

Italië hebben we geproefd, geroken, gezien

en haar zonnestralen danig gevoeld.

We hebben het hier in het zuiden heerlijk gehad.

We omarmen nog één keer elkaar

en de sfeer,

morgen is ze een herinnering,

dan zijn we er weer❤

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *